Mijn werk:
Mijn personele werk is een perpetuele zoeken: zoeken naar zichzelf, naar de zin van het leven, naar de Andere. Het affect, de gevoelens en de getuigenissen zijn essentieel in mijn werk zowel in mijn reeksen fotografieën als in mijn documentair projecten.
In mijn "Mise-en-scène" word ik geïnspireerd door de gevoelens die in verband met de eenzaamheid zijn: de melancholie, de leegte, het wachten, de afwezigheid, de teleurstelling en de waanzin.
De gevoelens die ik aansnijd zijn geleefd gevoelens of van mijn omgeving en van onbekenden gekregen gevoelens.
In de trein tussen Parijs en Brussel gebeurt het vaak dat mensen mij hun leven vertellen. Meestal zal ik die personen nooit meer weerzien maar ik houd hun getuigenissen en stukjes van hun leven voor mij.
Mijn personele werk vindt zijn oorsprong in die verhalen. De woorden, de zinnen van die mensen wandelen in mijn hoofd en een idee of een project kan ontstaan ofwel één van mijn projecten kan totaal veranderen.
« Il faut toujours laisser la porte du plateau ouverte, parce qu'on ne sait jamais ce qui peut y entrer ». Dit citaat van Jean Renoir beschrijft heel goed mijn werk en mijn artistieke ontwikkeling. Ik weet waar ik ga of wil gaan maar ik weet niet welke weg ik zal nemen. Ik laat een plaats voor het onverwachte.
Als ik een fotografische mise-en-scène schep, is mijn bedoeling een droomachtige en poëtische sfeer te scheppen waarin de toeschouwer zijn eigen verhaal kan bedenken.
De gekozen plaats voor mijn foto's is essentieel. Inderdaad word ik vaak geïnspireerd door de ontdekking van een nieuwe plek. Ik zoek naar vreemde plaatsen, plaatsen met een speciale sfeer zoals verlaten gebouwen. Ze hebben een groot emotionele lading. Het verlaten en het verslijten van die gebouwen wekken gevoelens op zoals melancholie, treurigheid maar ook van nieuwe temporaliteit. Die lege plaatsen hebben ook kracht en een mystieke sfeer.
In dit kader schrijf ik een figuur in. Soms is het zelfs mijn eigen lichaam (zelfportretten) ofwel kies ik iemand voor zijn persoonlijkheid. Ik werk vaak met danseressen en toneelspeelsters want ze hebben een eigenaardige relatie met het lichaam. Ze zijn meer dan models in mijn projecten.
Als ik een plek en een figuur heb gekozen, begin ik met de schriftelijke fase. Ik vind scenario, kleding, licht en sfeer uit om ficties te scheppen die van de werkelijkheid geleend worden.
Fotografie speelt met tijd en ruimte. Daarom heb ik dat techniek gekozen. Vanaf de keuze van een kader nemen we alleen maar een deel van de werkelijkheid om een bepaalde plaats in licht te brengen. Maar binnen die nieuwe ruimte is het nog mogelijk andere ruimtes te scheppen dankzij de compositie, de houding of de blik van de figuren, het licht,…
Zelfs als de ruimte reëel is, kunnen we het veranderen, omvormen, transformeren om een nieuwe ruimte te scheppen die de ruimte van de fotografie zal zijn.
Het is hetzelfde met de tijd: fotografie is het resultaat van een ontspanning. Ze legt een bepaald ogenblik vast maar dat ogenblik kan ook met de temporaliteit spelen en een andere dimensie bieden. Een beeld kan atemporeel blijken dankzij de keuze van de fotograaf op gebied van de figuren, hun uitdrukking en de gekozen plek.
Bovendien zelfs als ik een bepaald scenario heb voor elk beeld, wil ik een deel imaginair aan de toeschouwer laten opdat hij zijn eigen verhaal in het beeld kan scheppen. Ik wil aan de toeschouwer verscheidene lezing bieden, hij moet in de fotografische ruimte kunnen reizen.
In mijn projecten van het type documentair heb ik dezelfde fotografische bedoelingen. Ik wil geen vastgesteld beelden maken maar ik wil dat de toeschouwer zijn eigen verhaal kan vertellen. Het enige verschil in dat type project is de tijd notie. Je moet zeer geduldig zijn en het feite aanvaarden dat je naar iets soms urenlang kan zoeken zonder dat je het vindt. Bijvoorbeeld in mijn project met de prostituees breng ik uren met hen door te praten, mooie ogenblikken te delen, nota's nemen, enz.… Maar ik kan ook maandenlang blijven zonder dat ik een enige foto kan maken omdat ze niet gefotografeerd willen worden.
Maar die observatie fases zijn uiterst belangrijk dankzij de rijkdom van de uitwisseling en ze geven steun aan het opbouwen van het project.
Een beeld is het resultaat van alle buitenelementen: de context, de ontmoetingen, en vooral het plezier artistieke projecten te ontwikkelen.
© Mathilde Troussard 2013